تاله سواري تينوو

ادبی و هنری

یاره‌ ژیکه‌ڵانه‌که‌م !
گوڵم !
به‌ هه‌ر نیگایێ ، مه‌وجی چاوه‌ مه‌سته جوانه‌که‌ت ،
ده‌چێته‌ ناو دڵم !
هه‌ر به‌ گوێی دڵم !
گوێ ده‌گرمه‌ گرفه‌ گرفی شیعره‌ ئاگرینه‌که‌ت .
شیعره‌ ڕێک و پێکه‌که‌ی
به‌ تاو و تینه‌که‌ت !
هه‌ر به‌ چاوی دڵ ده‌ڕوانمه‌ دیمه‌نی ئه‌وینه‌که‌ت !
تۆ ! ئه‌وینمی ..
ڕێک و پێک ترینه‌ شیعری تاکو ئێسته‌ هه‌ڵنه‌به‌ستراوی ژینمی !
تۆ ! هه‌ڵۆی خه‌یاڵی هه‌ڵفڕینمی !
هه‌ر ده‌که‌ومه‌ سه‌ر هه‌وا ، به‌ هه‌ڵفڕینه‌که‌ت !
به‌ جازیبه‌ی ڕه‌وه‌ندی تێپه‌ڕینه‌که‌ت !
به‌ شیعری باڵی چه‌نده‌ ڕه‌نگی تاوسی خه‌یاڵ
به‌ خوێندنه‌وه‌ی سروودی مه‌رگی کۆرپه‌ نازه‌نینه‌که‌ت ،
مه‌رگی کۆرپه‌ نازه‌نینه‌که‌ت
لاده‌ لاده‌ لاده‌ لا ده‌له‌چکه‌ ته‌سکه‌ که‌سکه‌که‌ت !

خۆشه‌ویسته‌که‌م !
عه‌زیزه‌که‌م ! گه‌زیزه‌که‌م !
تاقه‌ ڕۆڵه‌ جوانه‌مه‌رگه‌که‌ی به‌هاری کورت !
ڕۆڵه‌ خۆشه‌ویسته‌که‌ی ته‌لان و کێو و چه‌م !
تۆ ! هه‌زرا ئایه‌تی ، له‌ کانیاوی پڕ له‌ ئاو و خیزه‌که‌م !
له‌ کاتی تونییایه‌تی ،
به‌ چه‌شنی بیری به‌رزه‌فڕ، بێ سنوور و بێ نیهایه‌تی ،
تۆ ! قیامه‌تی !
دڵستێن و دڵڕفێن و خه‌وڕه‌وێنمی !
تۆ ! ته‌واونوێنی عه‌شقی پاک و خه‌مڕه‌وێنمی !
تۆ ! په‌ل و نه‌مام ڕاوه‌شێنی باخی باده‌ هێنمی !
تێکه‌ڵاوی گوشت و پێست و ئێسک و خوێنمی !
خوێنی خوێنه‌که‌م !
هیچ وه‌بیرته‌ ئه‌وده‌مه‌ی
که‌ که‌وتمه‌ جه‌غزی که‌سکه‌ که‌سکی چاوه‌ مه‌سته‌ که‌سکه‌کانی
پڕ له‌ سیحر و جوانی تۆ ؟
بوومه‌ مه‌ستی مه‌ست و سێحری سێحری چاوه‌ مه‌سته‌کانی تۆ ؟
ده‌ستی خۆم بڕی !.
ده‌ستی خۆم بڕی به‌ به‌ژنی باڵی شیعری ئاڵی ته‌م نیشانی تۆ .
بۆیه‌ کورته‌ ده‌ستی ئه‌من و
خوێن ده‌بارێ هه‌ر له‌ هه‌وری عاسمانی مانی تۆ .
جوانه‌ بووکه‌که‌ !
هه‌ر هه‌نووکه‌ ده‌مهه‌وێ
که‌ بێمه‌ جێی ژوانی تۆ .
مه‌رگی کۆرپه‌ نازه‌نینه‌که‌ت
لاده‌ لاده‌ لاده‌ لا ده‌له‌چکه‌ ته‌سکه‌ که‌سکه‌که‌ت !

ها.. ترووسکه‌که‌م
جامی دڵ پڕی شه‌ڕابی شه‌وقی شیعری شه‌و شه‌وه‌
به‌و نیگایه‌ پاکه‌ مه‌نده‌یه‌ت
وه‌سوه‌سه‌ی دڵی پڕم هه‌لا هه‌لاکه‌، ببیه‌ شیعره‌که‌م !
ببیه‌ شیعره‌که‌م
تاکه‌ ڕۆشنایی خاته‌ هه‌وری دڵ برووسکه‌که‌ت .
تا ڕه‌ها بی گوڵپه‌ڕی خه‌یاڵی ناسکی
تاسکه‌ تاسکی
ئاسکی باسکی
بسکه‌که‌ت .
لاده‌ لاده‌ لاده‌ لا ده‌له‌چکه‌ ته‌سکه‌ که‌سکه‌که‌ت !

|+| نوشته شده توسط هیوا قریشی در یکشنبه بیست و پنجم شهریور 1386 |

وينه

وێنه‌

هه‌ور : کامێرا
برووسکه‌ : فلاش
نم نمه‌ی باران :

بۆ شوشتنه‌وه‌ و
دڵی منیش : قاپ .

ئا.....ی نیشتمانم ،
هه‌تا یه‌ک چرکه‌
بۆ لێوه‌کانت
بزه‌ قه‌رز که‌ .

مارف ئاغایی

|+| نوشته شده توسط هیوا قریشی در یکشنبه بیست و پنجم شهریور 1386 |


	ره شه با رەشە با هەموو پۆلیسەکانى هەرێم ، بە شوێن رەشەبایێ کەوتوون گۆیە دەڵێن ، لە راستە شەقامێکى شاردا ، تەنوورەى ژنێکى هەڵداوەتەوە ! قوباد جه لي زاده \|+\| نوشته شده توسط هیوا قریشی در جمعه بیست و سوم شهریور 1386 \|


	ترجمه یک شعر از : عبد اله په شیو روز خوش ، دختران قرن آینده ! روز خوش ، پسران قرن آ ینده ، بمانید چشم به راه من ، هرچند دورم از شما... برسر پیمانم هنوز تاب نادیدنتان نیست مرا مپرسید کی ، مپرسید چون ، مپندارید پشیمانم . شاید به هنگام نوروز به سان ریشه ی گیاه برفراز تپه ی ملا مروان زندگی را زسر گیرم شاید یک شب همراه برق آذرخش فرود آمده باز آیم چنان چون شبح پرچم بک نفس پیش چشمان به اهتزاز در بیایم شاید ازپی رگباری باران بهاری دردامان سپیداری به سان قارچ برآیم از دل خاک یا درکشتزاری متروک برویم چون خوشه ی جو، در غوغای پای کوبان روم در قلب ازدحام به ناگه گیردم دستی دست دختر هم رقصی . روز خوش، دختران قرن آینده روز خوش، پسران قرن آ ینده ، چون رسید لحظه ی دیدار بخوانیدم بر سفره ی لبریزتان که طعم اشک و خون نمی خیزد ازنانتان باشد یک شب به آرامی بیاسایم دربستر خوابهایتان به هرکجا سر کشیدم به زندگی در این جهان ماوای من یا کلک بود روی امواج یا شاخه ای تک افتاده در سیه باد. فقط یکبار بگذارید روز روشن بر لب راه فارغ از فتوای شیخ و رخصت خانان رها از ترس ، بی خیال طعنه ها درآویزم به اندام دختر کردی عطر نرگس بیفشاتد نفسهایش دستانش طعم و بوی خاک روز خوش ، دختران قرن آینده... روز خوش ، پسران قرن آ ینده دستم به دامان چون در رسد آ ن روز روز ر وییدن یا برآمد ن مرا پساپورتی دهید هرچه که باشد مهم نیست بلند بالا یا میان قد آنسان که دلخواه شماست زرد گونه یا که قرمز بنفشه ای و یا آبی ویا سیاه همچو قطران... به درازای زندگی حسرت به دل ماندم تنها یک روز در جیب خود داشته باشم شناسنامه ی میهنم را . \|+\| نوشته شده توسط هیوا قریشی در یکشنبه هجدهم شهریور 1386 \|


	شيعريكي تر له عه بدوللا په شيو ماچت‌ ده‌كه‌م‌ ئه‌ی‌ گیانی‌ خۆم‌ ماچت‌ ده‌كه‌م‌ قۆرتی‌ چه‌ناگه‌‌ت‌ ماچ‌ ده‌كه‌م‌ نه‌رمانی‌ گوێت‌ گۆی‌ مه‌مكه‌كانت‌ ماچ‌ ده‌كه‌م‌. ◊ زۆر تینووتم‌ له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌ی‌ چاك‌ ده‌زانم‌، مه‌مكه‌كانت‌ وه‌ك‌ تۆپه‌ خوێ، تا ماچیان‌ كه‌م‌، نه‌مامی‌ زه‌ردی‌ تینوێتی‌ له‌ ئێسكم‌دا پتر ده‌ڕوێ! ◊ ئه‌ی‌ گیانی‌ خۆم‌! له‌ یه‌كه‌م‌ كۆرسی‌ ئه‌ویندا مه‌مكه‌كانت‌ فێریان‌ كردم‌ رێزی‌ به‌فری‌ چیاكان‌ بگرم‌. چاوه‌كانت‌ فێریان‌ كردم‌ رێزی‌ كانی‌ بناری‌ شاخه‌كان‌ بگرم‌. ◊ ده‌مه‌وێ بگه‌ڕێمه‌وه‌ بۆ سه‌ر ته‌خته‌ی‌ قوتابخانه‌. چاوه‌ڕێت‌ كه‌م‌ له‌ دووه‌م‌ كۆرسی‌ ئه‌ویندا فێرم‌ بكه‌ی‌ مه‌مكه‌كانت‌ بپارێزم‌ فێرم‌ بكه‌ی‌ چاوه‌كانت‌ بپارێزم‌ \|+\| نوشته شده توسط هیوا قریشی در یکشنبه هجدهم شهریور 1386 \|